กระโปรง กับ เสื้อ

หลายวันก่อน เห็นคุณป้าที่หอพัก ตัดแต่งเสื้อผ้าใส่เอง ไม่รู้แกไปเอาเสื้อเก่ามาจากไหน เอามาตัดปกออกแล้วเอาปกมาต่อขยายตรงช่วงตัว และเอว นี่คงเป็นผลิตผลจากการสะสมไขมันไว้ที่หน้าท้อง
เวลามองเห็นก็นึกไปถึงกระโปรงใหม่ (กระโปรงทำงานน่ะ) ของตัวเองที่อยากจะเลาะลูกไม้ออก แต่ถ้าเลาะออกมันต้องสอยชายกระโปรงใหม่หมดเลย เลยหยุดไว้แค่นั้น

ก็ขนาดกระดุมเสื้อหลุด ยังขี้เกียจจะหยิบจับเข็มเย็บผ้ามาเย็บกระดุมใหม่เลย กระนั้นกรณีสอยชายกระโปรงก็อย่าไปหวังซะให้ยาก

พอกลับมาบ้าน ก็เห็นเสื้อที่แม่ตัด แม่ใส่เอง จริงๆแล้วมันเป็นผ้าที่บริษัทขายมอเตอร์ไซค์ยี่ห้อหนึ่งที่ขึ้นต้นด้วยตัว Hให้เจ้าของและพนักงานในร้านใส่
แต่ด้วยฝีมือของคุณนายแม่ สามารถบรรจงออกแบบ ตัดเย็บเสื้อจากผ้าของบริษัทที่ว่าเป็นเสื้อที่ใส่แล้ว ก็มีราศีคุณนายได้อย่างเนียนๆ (ชมแม่ตัวเอง)

เรื่องของกระโปรงคงเป็นกรณีคนรุ่นใหม่ที่ไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่เป็นความสวยงามบนความประหยัด และอ้างว่ามันไม่ถนัด ถ้าเอากระโปรงไปเสียตังค์ให้ช่างทำให้ อาจเรียกได้ว่าสวยงามบนหลักของความ
ชำนาญเฉพาะอย่างที่เรียกว่า “Specialization” แถมยังมองได้ว่าเป็นการกระจายรายได้ และจัดสรรทรัพยากรที่มีประสิทธิภาพ (โดยเฉพาะเวลาในการเลาะ และสอยกระโปรง)

ผิดไหมที่เอากระโปรงไปให้ช่างทำ? คงไม่ผิด ก็เอาเข้าจริงมันก็เป็นเรื่องของการตัดสินใจโดยพื้นฐานของ Cost-Benefit นั่นเอง

ส่วนเสื้อของคุณนาย เป็นตัวอย่างของลูกไม้หล่นไกลต้น เห็นมาตั้งแต่เกิด โตป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าแม่ทำยังไงได้เสื้อหนึ่งตัว

5 July, 2005
10.17 pm.
Khon Kaen