Unsatisfactory Stance Brings About Grief

2008-06-05T03:06:00.000-07:00

บทความนี้ เขียนในวันที่ 4 มิถุนายน 2551 เป็นวันหนึ่งที่รู้สึกเหมือนเป็นวันที่รอที่จะได้เขียนสิ่งต่อไปนี้ ความรู้สึกเหมือนในเพลง Blackbird ของสี่เต่าทอง The Beatles (1968) โดยเฉพาะท่อนที่ว่า “All your life, you were only waiting for this moment to arise”

หลังจากไปวิ่งที่ มธ. ท่าพระจันทร์ (ไม่บอกก็คงพอจะเดาได้ว่าเป็นคนชอบวิ่ง และเรียกได้ว่า”บ้าวิ่ง” เป็นพักๆ) ได้เดินเข้าร้านหนังสือและหยิบหนังสือของวรรณสิงห์ ประเสริฐกุล ปกหลัง เขียนว่า “ผมอยากช่วยประเทศชาติ แต่ไม่ได้บนพื้นฐานว่าสังคมต้องการผมหรือไม่ แต่บนพื้นฐานว่าผมต้องการที่จะช่วย” อ่านประโยคนี้บวกกับความคิดที่วนอยู่ในหัวสมองนับตั้งแต่อ่านบทความของผู้บังคับบัญชาท่านหนึ่ง ก็มาถึงเรื่องที่จะกล่าวต่อไป อาจจะเป็นการเล่าชีวิตตัวเองมากไปสักหน่อย แต่ก็คิดว่าเกี่ยวโยงต่อเนื่องเป็นลำดับ

และในวันนี้ ได้รับ e-mail จากเพื่อนเศรษฐศาสตร์ จุฬาฯ รุ่น 31 เนื่องในโอกาสครบรอบ 10 ปีที่รู้จักกัน ก็นึกได้ว่า นี่เราเป็นนักเรียนเศรษฐศาสตร์มา 10 ปีแล้ว ย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น หากมีคนถาม (หรือบางทีเขาไม่ได้ถาม แต่ขอเล่าเอง) ว่าทำไมถึงเลือกเรียน ศศ. คำตอบสั้น ง่าย และคิดว่าเท่ห์มากเวลาบอกใครไป ก็คือ เรียน ศศ. เพราะอยากเป็นที่ปรึกษาเศรษฐกิจให้รัฐมนตรีคลัง full stop (คิดว่าเท่ห์สุดๆ ) หากจะขยายความต่อก็เป็นได้ว่า อยากใช้ความรู้ ความสามารถ มาทำนโยบายที่ส่งผลต่อ จีดีพี การจ้างงาน อัตราดอกเบี้ย อัตราเงินเฟ้อ การกระจายรายได้ ลดปัญหาความยากจน ดูแลความกินดีอยู่ดีของคนในสังคม (ก็ขนาดสัญลักษณ์คณะ คือ ฟันเฟือง คันไถ และรวงข้าว แสดงถึงปัจจัยการผลิต ผลิตมากหรือสินค้าเป็นที่ต้องการมาก ก็บังเกิดความกินดีอยู่ดี แต่ยุคสมัยนี้ จะกินดีอยู่ดีได้คงต้องมีบ่อน้ำมัน เพิ่มมาอีกหนึ่ง) ต่างๆ นาๆ ศัพท์แสงเหล่านี้ ได้ยินกระแทกหูอยู่ทุกวัน เรียน ศศ. ก็จะทำให้เรารู้เรื่องเหล่านี้อย่างลึกซึ้งเพียงพอ ก็จะเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ แต่เรียนไปเรียนมาก็ไม่ได้คิดอะไรมากสักเท่าไหร่ คณิตศาสตร์ในสมการยุ่งๆ ตัวแปรอ่านไม่ค่อยจะออกเต็มไปหมด ก็ไม่เลิศหรู รู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้าง วิชาการก็ผ่านไปพร้อมกับประเมินแล้วว่าเก้าอี้ที่ปรึกษา รมว. น่าจะเป็นของเพื่อน 20 คนแรกของชั้นปี แค่เราก็เป็นคนที่ 40-50 เอง (ไม่ดีมาก แต่ไม่ขี้เหร่ก็เอาวะ – เป็น mezzanine tranche ก็ยังดีกว่า equity tranche นิดนึง)

เลยหันจะมาเอาดีเป็นนักพัฒนาแบบ NGO (inter ได้ก็ยิ่งดี เงินเยอะ ของ่าย จ่ายคล่อง) เพราะกิจกรรมจริงจังอย่างเดียวระหว่างเรียน คือ การทำค่ายอาสาพัฒนาชนบท ค่ายกลางปี ค่ายปลายปี ออกมันทุกปี ขึ้นต้นว่า ค่ายอาสาพัฒนาฯ ก็ดูมีความเสียสละ และมุ่งมาดปรารถนาจะช่วยเหลือสังคมที่ขาดแคลน โรงเรียนที่ขาดแคลน สาธารณูปโภคที่ขาดแคลน ไม่ว่าจะอยู่ดอย อยู่เขา พื้นราบ หรือในเขตพื้นที่ป่าอุทยาน ก็ไปหมดทุกที่ เวลาไปค่าย สิ่งที่ไปทำก็จะเป็นอะไรที่เราไปถามเขาว่าเขาขาดแคลนอะไร ด้วยงบประมาณที่ทางมหาวิทยาลัยตัดมาให้ น้ำพักน้ำแรงของชาวค่ายที่ไปขอสปอนเซอร์ รุ่นพี่เก่าที่ให้ความช่วยเหลือจิปาถะ หน่วยงานราชการ และรถทหารที่ขนของขนคนเข้าพื้นที่ จากนั้น 2 สัปดาห์ผ่านไป เราก็จะได้ศาลาการเปรียญ อาคารเรียน โรงอาหาร สะพานข้ามห้วย (เล็กๆ) ระบบประปา ฯลฯ แม้เมื่อเวลาผ่านไปตอนกลับไปเยี่ยมค่าย สิ่งเหล่านั้น (ที่ลงแรงสร้างไป อาจถึงต้องมี OT อยู่กัน 3-4 คืนเพราะต้องเร่งให้เสร็จทันกำหนด) จะได้กลายเป็นที่ให้วัว/ ควาย ยืนเล็มหญ้าไปพลาง หลบแดดไปพลางก็ตาม

เพราะค่ายนิสิตนักศึกษาปัจจุบัน ต้องยอมรับว่าได้ต่างไปจากอดีตเมื่อ 20 ปีก่อน ที่ว่า การทำค่ายปัจจุบันนี้ ความจริงคือ “เราไปให้อะไรเขาได้ไม่มากเท่าไหร่หรอก แต่เราไปได้อะไรจากเขามามากกว่า” ที่ปราชญ์เดินดิน ล้อม เพ็งแก้ว พูดว่า “อยากได้ความรู้ เข้าหาชาวบ้าน อยากได้ปริญญา เข้ามหาวิทยาลัย” โชคดีตรงที่ได้มา 2 อย่างตามสมควร จะว่าไปคำว่า เข้าหาชาวบ้าน มันมีความต่างบางประการ คือ เราเข้าหาชาวบ้าน เพราะเราอยากได้ความรู้ โดยเฉพาะที่หาไม่ได้จากตำรา ส่วนผู้แทนฯ เข้าหาชาวบ้าน เพราะอยากได้เสียงยามฤดูเลือกตั้งมาถึง

อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญของการทำค่าย คือการที่คนวัยหนุ่มสาวมีความคิดที่อยากจะพัฒนา อยากทำสิ่งดีและเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น เนื่องจากเป็นคนคิดไม่เก่ง จำก็ไม่ค่อยเก่ง แต่ขอจำคติสอนใจนี้ ของ อ.ป๋วย อึ้งภากรณ์ ที่ว่า “คนเราจะเป็นคนที่สมบูรณ์ได้ ต้องระลึกเสมอถึงคุณธรรม 3 ข้อ คือ ความจริง ความงาม และความดี กล่าวโดยย่อ
ความจริง หมายถึง สัจธรรม และหลักวิชา
ความงาม หมายถึง สิ่งต่างๆ ที่ทำให้มนุษย์มีวัฒนธรรม และความเพลิดเพลินเป็นการอดิเรก รวมทั้งการกีฬาประเภทต่างๆ
ความดี หมายถึง การไม่เบียดเบียน ประทุษร้ายต่อกัน ความสัตย์สุจริต และบำเพ็ญตนต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน”

ขณะเดียวกัน เพื่อนบางคนมีความใฝ่ฝันที่จะใช้ความรู้ ความสามารถ ทั้งกำลังแรง กำลังเงิน เพื่อเปลี่ยนแปลงให้ชีวิตของผู้คนในสังคมด้อยโอกาสดีขึ้นหากเขาต้องการ

หากย้อนถามตัวเองว่า เกิดมา 28 ปี รู้สึกเป็นผู้รับอยู่ถ่ายเดียว สิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นได้ในชีวิต มีโอกาสการศึกษา มีเพื่อนรักใคร่ ผู้ใหญ่เมตตา ก็เป็นเพราะบุญของพ่อแม่ที่ท่านสร้างไว้ ตัวเองจึงได้รับในฐานะลูกของพ่อกับแม่ และตัวเองก็ได้อะไรจากสังคมมามากมาย เรียน รร.รัฐบาล เรียนและได้ทุนจาก ม.รัฐ ที่ได้รับเงินอุดหนุนจากเงินภาษีของประชาชน เพราะได้มามากแล้ว จึงควรตอบแทนสังคมบ้าง คิดว่าเกิดมาในชาตินี้ไม่ขอรวยเงิน แต่ขอรวยใจ ถ้าคิดว่าเป็นสิ่งดีแล้ว ก็ต้องขอบคุณคนที่เลี้ยงเรามา แม้ตอนนี้เขาจะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว แต่เลือดในร่างกายทั้งหมดที่ไหลอยู่ตอนนี้เป็นของเขา ทั้งนี้ ทรัพย์ที่ได้จากการทำสัมมาชีพ หากเหลือจากใช้จ่ายอันจะเกิดประโยชน์พึงสมควรแก่ตน และได้ดูแลแม่ น้อง ญาติสนิท มิตรสหายแล้ว ก็จะให้ทรัพย์ได้ไหลออกจากตัวเองกลับไปสู่สังคมและคนที่ยังต้องการอยู่อีกมาก โดยวิธีที่มีประสิทธิภาพและประสิทธิผล ตามหลักคิดของนัก ศศ. (หากเป็นตามหลักนัก กม. จะต้องมีความยุติธรรมเป็นแกน)

28 ปีแล้ว ผ่าน business cycle มายังไม่ครบรอบ ยังช่วย clean up ระบบการเงินหลัง crisis ไม่ได้ ถามว่า มีสักหนึ่งนาทีไหม ที่คิดว่าตัวเองจะทำ 1) 2) 3) เพื่อให้ประเทศชาติดีขึ้น ก็นึกไม่ออก แต่ตอนนี้ คิดได้ว่า ตัวเองมีสิทธิ์ ที่จะทำความดีให้ประเทศชาติ ได้ทุกวัน แค่ตื่นเช้าลืมตาขึ้นมา แล้วมั่นใจว่า หมอที่จะตรวจโรคให้คนป่วย มี chart คนไข้ ที่บอกได้ว่า อาการคนไข้เป็นอย่างไร อาการปกติทั่วไป เริ่มเจ็บคอ เริ่มไอ หรือเริ่มจะไอเป็นเลือด หรือถึงขั้นเชื้อจะแพร่เข้าสู่กระแสโลหิต (อันนี้ หมอคงรักษายาก ดังนั้น ควร detect ได้ล่วงหน้า จะได้ไม่เจ็บหนักถึงขั้นใช้ยาแพง/แรง)

งานยิ่งใหญ่ ไม่จำเป็นต้องเป็นงานใหญ่ แต่ถ้ารู้ว่า งานยิ่งใหญ่คืออะไร เพื่อที่จะได้ใช้สมองที่มีอยู่ (ซึ่งไม่ได้ใหญ่โตเท่าไหร่) อย่างเต็มกำลังไปเพื่ออะไร ก็เพียงพอแล้วค่ะ และชอบคำว่า trickle down ของ ผู้บังคับบัญชาท่านนี้มาก ได้ยินคำนี้ครั้งแรก ตอนอยู่ปี 2 เรียนวิชา Economics of Development: พัฒนาการเศรษฐกิจค่ะ เรียกว่า ทฤษฎีรินหลั่ง บอกไว้ว่า คนจนจะกินอิ่ม ต้องให้คนรวยรวยให้พอก่อน

สุดท้ายขอขอบพระคุณผู้บังคับบัญชาท่านที่กล่าวถึง ขอบคุณวรรณสิงห์ และทุกคนที่มิได้กล่าวนาม

Dearest Daddy,

2007-10-10T19:29:00.000-07:00

I couldn't believe that i resume writing my blog with this letter.It's been almost 8 months i couldn't see you or hear things from you.I want you to know that i miss you so much and it's growing since you left.

When you knocked unconscious at the hospital, i was sitting there beside your bed but i dont even know that you couldnt speak with me a word since then. What i was doing is excel spreadsheet of "External Debt"! It made me feel very sorry and hatred for my stupid mistake.I blame myself for that.

During your 6-day sleep without consciousness,your friends and relatives come to see you, touch you and even cry for you since they just cannot hold their tears. It was at 3.oo a.m. on February,23 when you're gone. Its just about an hour that mom and me left the hospital. Its about 5 hours that we lit the candles for your Birthday cake and sang HBD to you.

No tears no cry for me. Why? The answer is because I am of your blood.It's because of "YOU". I believe that if i wanna see you i just look at a mirror.You're in my breath, my blood, and my soul for always till the world comes to an end. Thing that give me a lift is that you won't hurt anymore.

Mom and I brought you to see Meen at Khon Kaen - our "home". You showed and taught me until the last day. I know it deep in my heart and inside my head.I think that you know how much Mom miss you and how it worsen when she faced with some difficulties just because the fact that you're not here with us. When the long weekend come along, Mom kept saying that if you were here you would keep saying you wanna go "home". For me, it's a special occassion that bring 4 of us together having a good dinner. More importantly, i don't need to pay any for an airfare since you've already pay for me.

Surprisingly, should you know that you have your own day- "Khun Dej's Day" (วันขุนเดช) originated and held by your friends from Thammasat - "Jing Nong Gang". It's the first Wendesday (your birthday!) of every month. I as your descendant have been joined the dinner for many times and 've got to know some secrets of yours!

On 25 Sept, we moved into our new residential place in BKK where we don't need to rent from who you called "the two old she-devil" (2 ปีศาจ เฒ่า 555) anymore.(6-year is more than enought) Mom said you would be very happy to live here with a more larger and more convenient than the old one. I want you to know i miss you much and want you to know i am happy. The most of all thing that i want to achieve is to take care mom and Meen and do all good deeds for them as much as i can and as best i can.

Daddy, as i told you, you dont be afraid that you do not leave any bequest for us. What you left is more precious than that. It is an honor!

With all my love,
Your daughter
Sarawan A.

แปรงสีฟันของปาป๊า กับค่า taxi ของลูกสาว

2006-08-23T18:35:00.000-07:00

ซื้อแปรงสีฟันอันใหม่ให้ปาป๊า ก่อนหน้านี้ ปาป๊าบ่นว่า กว่าจะรอลูกสาวซื้อแปรงอันใหม่ให้ ที่ใช้อยู่ก็บานเป็นดอกเห็ดแล้ว
คราวนี้ได้โอกาสซื้อของตัวเอง เลยได้อันใหม่ให้ปาป๊าด้วย
ลูกสาว : ปาป๊า แปรงสีฟันใหม่ เห็นยัง
ปาป๊า : ทำไมคราวนี้ ถึงได้อันใหม่เร็วจัง
ลูกสาว : อ๋อ เงินมันเหลือ
ปาป๊า : #@$%&*!^5i+*76@4

ไปทำงานปกติ นั่ง Taxi ไปกลับประมาณ 100 บาท

ปาป๊า : บางคนเงินเดือน หก เจ็ดพันบาท เค้าก็อยู่ได้กัน ค่าเช่าห้อง พันห้า ไปทำงานกลับบ้านก็รถเมล์ ค่ารถวันนึงก็ ยี่สิบสามสิบบาท เค้าไม่เหมือนลูกสาว นั่ง taxi ทุกวัน
ลูกสาว : อ๋อ ถ้าค่ารถวันไหนไม่ถึงร้อย มันรู้สึกคันๆ
ปาป๊า : *&%(#@%^2*)5!$^&#^86*@%05#^&-98#$%!#@%

ต้องลองไม่มีดูบ้าง แล้วจะได้รู้ว่าที่มีอยู่ควรจะใช้อย่างไร

I just cant help it

2006-05-28T08:58:00.000-07:00

"Listen to the rhythm of the falling rain
Telling me just what a fool i've been ... "
Rhythm of the Rain: The Cascades

when it rains==>
one may think about ... an umbrella
one may dream about ... to sleep warmly under a big blanket
one may wish for ... the right guy who bring one alive

but...
when it rains, i can feel a loneliness, honestly.
at least this moment

hard to cope with it but have to get through it
i used to think that i can be on my own
dont need anyone right beside
but .....
rain makes me totally damn weak!
rain drains my heart away of happiness and leave me just a pain

at the end of the day i have to admit that rain is just the accused one
the real cause is me & myself

=============================
i'd better not feel this again and again
but who knows, i just cant help it

จินตวีร์ – พรวิภา คนธรรมดาที่พร้อมด้วยความดี

2006-04-15T22:03:00.000-07:00

(ขออนุญาตพี่ทั้งสองไว้ ณ ที่นี้ด้วย หากมีความไม่สมบูรณ์ ความบกพร่องหรือความผิดพลาดประการใด ขอให้ให้อภัยด้วย)

เรื่องราวบางส่วนที่ถ่ายทอดออกมาผ่านทางรายการโทรทัศน์ประเภทเรื่องราวชีวิต ทำให้ประจักษ์ได้ว่า “คนบางคน” มีความพิเศษ เกินกว่า “คนบางคน” จะจินตนาการได้ (อย่างน้อยก็ตัวผู้เขียนเอง) จินตวีร์ เป็นตำรวจชั้นธรรมดาถึงชั้นผู้น้อย (ไม่ทราบยศ แต่รู้สึกได้ว่าเป็นอย่างหลัง สุจริตและเงินเดือนน้อย ) มีภรรยา (พรวิภา) ทำงานเป็นเสมียนบริษัทแถวนวนคร (เงินเดือนประมาณ เจ็ดพันกว่าบาท) เช่าแฟลตอยู่แถวใจกลางเมือง (เนื่องจากเห็นว่ามีบีทีเอสผ่าน) แต่งงานมานานแล้ว ( 8-9 ปี) ยังไม่มีบุตร แต่ทั้งคู่อยากมีลูกสาว

การได้ออกไปช่วยเหลือคนเป็นความสุขและความสบายใจของจินตวีร์ ในวันเสาร์- อาทิตย์ที่ว่าง จินตวีร์จะต้องเดินทาง (บขส.) ออกไปตามที่ต่างๆ ใกล้บ้างไกลบ้าง (เช่น ลพบุรี ) เพื่อเอาของกิน ของใช้และเงิน ไปให้คนแก่ไม่มีลูกหลาน คนเป็นอัมพฤติ อัมพาต ช่วยตัวเองได้ก็ลำบากเต็มที มากบ้าง น้อยบ้าง ห้าร้อยบาท พันนึง ก็แล้วแต่ว่ากำลังทรัพย์ตัวเองและที่ผู้ใจบุญคนอื่นร่วมบริจาคมีมากน้อยเพียงใด
.......
จินตวีร์
ถาม “ปีนึงทำงานหาเงินมาได้ให้ภรรยากี่บาท”
ตอบ “สามพันได้มั้งพี่”
ถาม “แล้วเงินไปช่วยคนอื่นทั้งหมดรวมๆแล้ว ปีนึงกี่บาท”
ตอบ “ไม่รู้ครับ ไม่เคยคิดว่าเท่าไหร่ แต่คงมากกว่าสามพัน อาจจะเป็นสามหมื่น หรือเป็นแสนก็ได้มั้งพี่”
ถาม “แล้วยืมเงินภรรยาบ้างไหม”
ตอบ “ก็ยืมบ้าง ถ้าต้องไปช่วยจริงๆ”
......
พรวิภา
ถาม “เวลาสามีมาขอยืมเงิน ให้ยืมมั้ย”
ตอบ “ให้ บางทีก็ให้ยืม บางทีก็ให้เลย”
ถาม “แล้วบริหารยังไง มีแผนอะไรมั้ย”
ตอบ “ก็วางแผนส่วนหนึ่งใช้ ส่วนหนึ่งเก็บ”
ถาม “ไม่รู้สึกอะไรเหรอ ว่าทำไมเค้าต้องเอาเงินไปช่วยคนอื่นที่ไม่รู้จักอยู่ตลอดเวลา”
ตอบ “ตอนแรก ก็ไม่เข้าใจ แต่ที่เค้าทำเป็นสิ่งดี ก็ชินแล้วที่เอาเงินไปทำบุญ”
.......
จินตวีร์
ถาม “ทำไปทำไม”
ตอบ “เรารู้สึก เราอยากช่วยเค้า มันเป็นความสุขที่ได้ช่วย”
..............

... คนเราจะเป็นคนที่สมบูรณ์ได้
ต้องระลึกเสมอถึงคุณธรรม ๓ ข้อ คือ
ความจริง ความงาม และความดี

ความจริง หมายถึง สัจธรรมและหลักวิชา
ความงาม หมายถึง สิ่งต่างๆ ที่ทำให้มนุษย์มีวัฒนธรรมและความเพลิดเพลิน เป็นการอดิเรก รวมทั้งการกีฬาประเภทต่างๆ
ความดี นั้นหมายถึง การไม่เบียดเบียน ประทุษร้ายต่อกัน ความสัตย์สุจริตและการบำเพ็ญประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ป๋วย อึ้งภากรณ์

I have lost my time and......... my gratitude.

2006-01-24T17:54:00.000-08:00

It’s been almost three months
My daily life is about office and ward in the hospital on weekday
And about ward and Thammasat on weekend

I’m a bit moody and easy to get mad when I have to do anything that I do not want to do at that moment. Moreover, I usually lose my temper with the circumstance that I compulsorily have to leave things that I want to take.
Last Friday, I planed to go jogging and then pack my stuff going to see my father at the hospital. The estimated time that I can get him is around 8.00 p.m.
5.15 - 5.45 è from office to home and packing all stuffs for weekend
5.45 – 6.10 è from home to Thammasat
6.10 – 7.00 è 40-minute jogging at Thammasat
7.20 - …. è from Thammasat to Siriraj by ship
So, I’ll get there in time i.e. 8.00.

I talked to him about my plan. He told me to finish my activities as soon as I can, should not be so late till 8.00 p.m. I thought that the time that I proposed is reasonable in term of time in traveling from place to place. I am not the invisible man who can go anywhere I want by just snap the fingers.

I got mad suddenly when I heard my father said. Though I strongly desire to jog in that evening I didn’t jog. As a consequence, “moodiness is all around”.
I gave him a silent treatment!
I am such an idiot and ingratitude!

สำนึกผิด
เมื่อสำนึกฝ่ายมารที่ครอบงำจิตใจได้เริ่มอ่อนกำลังลงไป สำนึกผิดก็เริ่มก่อตัวขึ้น
พ่อแม่ มีหน้าที่ต่อลูกที่ต้องเลี้ยงดู ให้ความรัก ความอบอุ่น คำสั่งสอน เหนื่อยขนาดไหน กว่าจะเลี้ยงมันจนโตขนาดนี้ เลี้ยงอย่างมีคุณภาพ แล้วลูกมีหน้าที่ทำอย่างนี้กับพ่อแม่ได้หรือ โดยเฉพาะในยามที่เจ็บไข้ได้ป่วยอย่างในตอนนี้
เราเบื่อ คนป่วยเบื่อกว่า
เราอดทน คนป่วยอดทนกว่า
เหมือนมีอะไรมาโปรด
เพื่อนพ่อมาเยี่ยม บอกกับเราว่า “ดูแลพ่อดีๆนะ เค้าเป็นคนขี้เกรงใจ มีลูกดูแลใกล้ๆ เค้าจะได้สบายใจ”
เล่าให้เพื่อนเราฟัง เพื่อนเราบอกว่า “เวลาจะหงุดหงิด โกรธ โมโห จะคิดถึงตอนเราเป็นเด็ก เด็กที่คอยถามพ่อแม่ว่า นั่นอะไร ทำไม ทำไม และทำไม”
“เป็นโอกาสที่ดี ที่เราจะได้แสดงความกตัญญู ตอบแทนพ่อแม่ ตั้งแต่วันนี้ ไม่ต้องรอจะทำวันหน้าซึ่งอาจไม่ได้ทำแล้ว”
อาโกวอีกท่านสอนว่า “เราทำดีกับพ่อแม่ เราจะดี”

เราจะทำดีกับพ่อแม่

ขอบคุณ กำลังใจให้คุณพ่อ

2005-12-13T00:31:00.000-08:00

ความเจ็บป่วย เป็นเรื่องที่ปกติธรรมดา ทุกคนไม่อยากเจ็บไม่อยากป่วย แต่ถ้าเจ็บแล้ว ก็ต้องรักษา เพื่อให้ความเจ็บป่วยนั้นบรรเทาลง ขอบคุณเพื่อนทุกคนที่เป็นห่วงเป็นใย คอยถามข่าวคราวเสมอ กำลังใจสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้ก้าวพ้นความเจ็บป่วยได้ ขอบคุณมากค่ะ

อาการอย่างว่า......

2005-12-10T01:43:00.000-08:00

เช้าวันหนึ่งของวันทำงาน ยืนรอรถเมล์เพื่อไปทำงาน นั่นไง รถเมล์มาแล้ว ด้วยความที่ป้ายรถเมล์ที่กว้างโยชน์กว่าๆ หรือประมาณสิบแปดช่วงตึก มันจึงได้วิ่งผ่านหน้าตัวเองไปจอดข้างหน้าประมาณสิบก้าว เราก็เดินตาม เพราะตอนแรกคิดว่าคงมีคนขึ้นหลายคน ที่ไหนได้ มีอีฉันคนเดียวนี่แหล่ะค่ะที่จะขึ้น ไงล่ะ เริ่มคิด คนขับมันคงด่าว่าอีนี่ มันคงไม่อยากขึ้น ก่อนที่คนขับจะตัดสินใจทิ้งอีนี่ไว้เบื้องหลัง เสี้ยววินาทีนั้น เราจึงเริ่มวิ่งออกไป ทันอย่างไม่น่าเชื่อ

ถัดมา >>>>

ขึ้นไปบนรถ หาที่นั่งเสร็จสรรพ ค่อยๆ มองไปข้างหน้า มองซ้ายที มองไปทางขวาอีกที ค่อยๆเปิดกระเป๋า เตรียมจ่ายค่าโดยสาร จังหวะเปิดกระเป๋า ราวกับภาพสโลว์โมชั่น เปิดได้ช้าอย่างไม่น่าเชื่อ จ่ายเงินเรียบร้อย ก็หยิบ Mp3 ออกมา หยิบออกมาใช่ว่าจะเปิดแล้วฟังได้เลย มันต้องแงะสายหูฟังที่มันพันกันอย่างยุ่งเหยิง(แถวบ้านเรียกว่า พันกันมุ่นอุ้ยปุ้ย) ภาพสโลว์โมชั่นของการค่อยๆแงะสายหูฟังออกมา เวลาผ่านไปเป็นนาที คือมันนานน่ะ ทำๆอยู่ ถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัวซะงั้น วินาทีนั้น ก็นึกได้ว่า นี่มันเกิดอะไรกับชีวิตฉัน ............ ทำไมทำอะไรราวกับตัวเองเป็นคนแก่ที่ไม่มีความสุข หมดความกระตือรือร้น จวนจะลงโลงเต็มที มันช่างเชื่องช้า เฉื่อยชา ไม่แยแสอย่างนี้

เป็นอาการเลือดจะไปลมจะมา
หรือ
ก็แค่ อาการของคนขาดแรงบันดาลใจอย่างรุนแรง

Mission has completed for the first round!

2005-12-01T19:49:00.000-08:00

ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งภารกิจ........

รู้สึกโล่ง หลังจากหนักใจมา 2 อาทิตย์

ถาม : กรณีการเปิดเสรีทางการเงิน thai bank จะแข่งกับ foreign bank ได้หรือไม่ จะวัด competitiveness อย่างไร
(เอากระดาษกับปากกาขึ้นมาเขียนยิกๆ ได้สัก 3-4 นาที)
ตอบ : หลักในการทำธุรกิจของธ. คือ take risk และได้ return ที่เหมาะสมกับ risk profile ดังนั้น หัวใจก็คือ Risk management skills ที่ดีซึ่งจะเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะจัดการกับ risk ทั้งหลายทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็น Credit Risk, Market Risk, Interest rate risk, F/x risk ect. (ความสำคัญหลักอยู่ที่ credit risk เพราะ port ของ Bank ส่วนใหญ่คือ Loan )
=== ดังนั้น Thai bank ทั้งหลายต้องปรับปรุง RM ให้ดี เพื่อจะได้แข่งขันได้ ====

ประการถัดมา เมื่อ bank เป็นผู้ขายสินค้าในที่นี้ คือบริการทางการเงิน จะ supply services เพื่อสนองความต้องการของผู้ซื้อได้มากน้อยเพียงใด และ price อย่างไร ถ้ามีบริการ แต่ต้นทุนสูงกว่า ก็แข่งขันได้ลำบาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะยาว market share ก็ย่อมลดน้อยถอยลงไปตามลำดับ

ถาม : ให้ทำการศึกษา จะเริ่มจากอะไร ทำอย่างไร
ตอบ : เริ่มแรกต้อง define variables ที่จะเป็นตัวชี้วัด competitiveness ดังกล่าว และขั้นถัดมาคือ การ collect data โดยถ้า data ที่มีอยู่ก่อให้เกิดข้อจำกัดในการศึกษา ก็ต้อง suggest ว่าควรจะมีการเก็บข้อมูลใหม่ อย่างเป็นระบบ เพื่อประโยชน์ในการศึกษาในอนาคต (ตอบได้กว้างเป็นมหาสมุทรแปซิฟิกเลยครับพี่น้อง)

ถาม : มองภาพเศรษฐกิจไทยปัจจุบันเป็นอย่างไร และมีความเสี่ยงอะไร
ตอบ : เป็น export-led-growth model อยู่ เห็นได้จากเป้าตัวเลขการส่งออก และผลต่อ growth ของประเทศที่ปรับเพิ่มขี้น ปัจจัยเสี่ยงคือหนี้ภาคครัวเรือน เห็นได้จากการใช้ credit card, consumer loan การเติบโตของการ housing motgage และดอกเบี้ยอยู่ในช่วงขาขึ้นซึ่ง debt service ไม่ balance กับ income ก็จะไม่ sustain ในระยะยาว

=== ลืม เรื่อง ราคาน้ำมันไปเลย ===

ถาม : แล้ว Mega-project ล่ะ
ตอบ : เห็นว่าเป็นโครงการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน (infrastructure) ที่มีความจำเป็นเพื่อลดต้นทุนในการทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจ ทั้งนี้ ยกเรื่องการเมืองให้เป็นประเด็นต่างหาก (เป็นธรรมดาว่ามีการรั่วไหลอย่างแน่นอน) แต่ประเด็นว่าถ้าสร้างแล้วจะ finance mega project อย่างไร ซึ่งใน programe ของรัฐบาลได้มีการวางแผนเงินกู้ไว้แล้วว่าแต่ละแหล่ง เช่น commercial bank, bond, foreign investor จะมีสัดส่วนการกู้ยืมเท่าไหร่ อย่างไรก็ตาม จะต้อง manage debt ดังกล่าวได้ตลอดอายุโครงการเพื่อสร้างความมั่นใจให้นักลงทุน

ถาม : ถ้าจ่ายคืนหนี้ไม่หมด จะทำอย่างไร
ตอบ : ก่อนจะลงทุน รัฐจะต้อง take into accout การรับผิดชอบและการมีส่วนร่วมในการรับภาระ ของภาครัฐเองที่จะช่วย subsidy เพราะถือเป็นหน้าที่ที่ต้องบริการสังคม เอกชน และประชาชนผู้ใช้บริการ (user fees) เพื่อให้ mega-project เกิด sustainability ในระยะยาว

ตอนพูดก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เล่ามาทั้งหมด ตกหล่น วกไปวนมาบ้าง แต่ข้อใหญ่ใจความก็ประมาณนี้
ท่านใดมีความเห็นต่อคำถาม-คำตอบดังกล่าว ยินดีทั้งที่จะเห็นร่วมกันและเห็นต่างออกไป
เชิญท่านว่าได้ตามสบายนะคะ

when i was intruded on my salad bowl

2005-11-21T21:37:00.000-08:00

อีกแล้วครับท่าน....

ทำอย่างไรเมื่อคุณถูกบุกรุก ละเมิดสิทธิส่วนบุคคล เป็นการกระทำที่ไร้ยางอาย ไม่มีความสำนึกรู้ว่าตนละเมิดและเบียดเบียนผู้อื่น ปฏิกิริยาที่โต้ตอบออกไปโดยอัตโนมัติก็คือการส่งสายตาต่อว่าไปจนถึงโกรธขึ้ง ไม่พอใจอย่างรุนแรงออกไป ถ้าหนักกว่านั้น ก็คงจะเป็นต้องการทวงสิทธิ์ที่เค้ามาบุกรุก แย่งชิงเอาไปซะเดี๋ยวนั้น เวลานั้น หนักที่สุดก็คงผูกพยาบาทอาฆาต เผาพริกเผาเกลือสาบส่ง ขาดสติกว่านั้น ก็อาจจะได้คว้ามีดจ้วงแทง

ทั้งหมดเป็นการกระทำคนโง่หรือไม่ ที่ยอมตกเป็นทาสของความโกรธ พระท่านสอนให้คอยสำเหนียกไว้ว่า "โกรธคือโง่ โมโหคือบ้า"
ทั้งหมดเป็นการกระทำของพวกที่ถือว่า "กูใหญ่ที่สุดในจักรวาล"
ทั้งหมดเป็นการกระทำของพวก "กูถูกอยู่คนเดียว คนอื่นทำอะไรผิดหมด"

ฯลฯ

คำตอบนั้น คงรู้อยู่กับใจตัวเอง

ถ้าเป็นความไม่อดทนพอที่จะเก็บความโกรธไว้และซ่อนมัน อย่าให้มันได้เปิดเผยตัวตนออกมา ก็คงต้องโทษตัวเอง และยอมรับว่าตัวเป็นทาสความโกรธไปซะแล้ว การดับโกรธคงต้องพี่ง "สติ ขันติ และเมตตา" และท่องไว้ให้ขึ้นใจ ระลึกทุกขณะจิตว่า "จงอย่าละเมิดผู้อื่น เมื่อคิดว่าตนเองถูกละเมิดมิได้"

2005-10-07T04:42:00.000-07:00

===================
Her story
I saw a TV program last night telling the story of a woman namely "Suchin"
She's a handicap
She has to walk by two hands and two legs
Everyday she has to move at a crawl and ask neighbors
for work such as washing cloths, dishes etc.
or do occasional hired job, earning a little amount of money
She’s borne her family, her father and nephew
Definitely, if she endowed with golden goose she wouldn’t be on the program

My story
I bruised my left index finger when I played basketball
Just one finger can cause me a bit inconvenient
For example,
I couldn’t type as usual speed
I couldn’t do a massage for my father
I couldn’t play the guitar
What i've learned is that every part of physical of human being is more than important!
(One might argue that the first priority is “you name it”, the second is “you name it”, and so on
Here I refrain from this argument)

My view
I may say living life is not easy
Suchin live her life a hundred times harder than me
I may say I’ve tried so hard
Suchin’s tried harder than me a thousand times
I may say I have to put up with something very much
Suchin has to tolerate a million times more than me
====================================
When one looks at her and those disabilities one feels compassionate
I am not the different one
I think there are many people who have more opportunities and resources access do not hesitate to provide any kind of helps that they can do for
But what about those left
Those who has to depend on their own
Role of the government is to give the helping hands to them
This is a must to do
Please try the best to minimize this group of people
Marginal utilities of them is very tremendous relative to many interest group in Thai society that the government has helped

What went wrong for this whole troubling week?

2005-09-17T02:52:00.000-07:00

Have you heard this song?
--------------------------------------------------
You’re nobody till somebody loves you
You’re nobody just somebody cares
--------------------------------------------------
Once I heard this song, I fell in love again.

What went wrong for this whole troubling week?

Admittedly, I had a very passionate dream about…

Faithfully, I was just thinking about…

Actually, I wanna see…

Truly, I wanna talk to…

Sadly, I lost my self control

Why somebody tie his memory up with someone?

The answer my friends is blowing in wind
The answer is blowing deep inside my fragile heart

โรคไข้สมองฝ่อ

2005-08-30T17:29:00.000-07:00

โรคไข้สมองฝ่อ รู้สึกว่ามูลค่าเพิ่มในตัวเองลดลงทุกวันๆ รู้สึกว่าต้นทุนไม่คุ้มกับผลประโยชน์ ต้นทุนของทรัพยากรที่ลงทุนเองไม่น่าเสียดายเท่าต้นทุนของทรัพยากรที่ได้มาจากการมีโอกาสทางการศึกษามากกว่าอีกหลายล้านคนในประเทศไทย และอีกหลายร้อยล้านคนบนโลก ให้ตายเถิด!

สาเหตุ เกิดจาก อาการไม่พอใจในสิ่งที่เป็น อยู่ คือ
(เป็นอาการของเด็กเอาแต่ใจ ที่ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เป็น อยู่ คือ ดังกล่าวอย่างตระหนักรู้ ก็ย่อมจะเป็นได้)

อาการไข้จะรุมๆ ทั้งวัน และไข้กำเริบหนักเมื่อยามที่สมองว่างจากงานตามหน้าที่

เนื่องจากอาการจะยากต่อการเยียวยาถ้าได้แต่เป็น แต่ไม่รู้จักรักษาให้อาการมันดีกว่าที่เป็นอยู่
และสร้างภูมิคุ้มกันให้สมองที่กำลังฝ่อลงไปทุกวันๆ ดังนั้น จึงขอเสนอแนวทางการรักษา 3 ข้อ ดังนี้

1. หาวิธีการเพิ่มมูลค่าเพิ่มให้กับตนเองจากงานตามหน้าที่
2. เวลาว่างถ้าปล่อยให้ไข้ขึ้นสมอง สมองมันก็เลยยิ่งฝ่อ ดังนั้น ถ้ามีเวลาว่างมาก ให้ไปดูข้อที่ 1.
หรือ
3. Load รูป In Sung

Horizontal and Vertical Happiness

2005-07-25T03:01:00.000-07:00

การหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากการปล่อยให้ตัวเองเพลิดเพลินกับการเสพสิ่งที่ชอบ ที่หลงใหล เช่น นั่งทอดหุ่ย ชิมกาแฟ เดินห้าง ชมวิว กินบรรยากาศ อ่านหนังสือนิยายน้ำเน่า (โดยเฉพาะประเภทลิเกฝรั่ง เจ้าชายเมืองนู้นรักกับเจ้าหญิงเมืองคู่อริ)- ท่องเที่ยว- งานเขียนรวมเล่ม หรือตั้งแต่ผจญภัยกับ Harry Porter ไปจนถึงเดินทางพร้อมแหวนกับโฟรโดและแซม the Lord of the Ring

ความสุขเล็กๆ เหล่านี้มีความเหงาซ่อนอยู่

บางโอกาสก็มีเวลาเที่ยวเล่น กินอะไรอร่อยๆ ถูกๆ เยอะๆ เย็นๆ (บางกรณี ก็อดไม่ได้กับอาหารอร่อยๆ แต่แพงๆ ตราบที่การบริหารรายจ่ายและเครดิตยังอยู่ในระดับที่ควบคุมได้) พูดคุยสนุกสนาน ถกเถียงกันในประเด็นสังคม เศรษฐกิจ การเมือง ตามแต่ที่มิตรรักนักเรียนจะยกประเด็นขึ้นมา (all credits to M.A. colleges)

หากมีเวลาและโอกาสอันดี ก็ได้ไปเฮฮาปาร์ตี้ เที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนพ้องน้องพี่มากมาย

ความสุขที่กล่าวไป เป็นความสุขแนวนอน (Horizontal Happiness)- ขอใช้ซะหน่อย

ความสุขส่วนตัว และคนรอบข้างที่อยู่ระนาบเดียวกันนั่นเอง
ความสุขเช่นนี้ เข้าใจง่าย ไม่ซับซ้อน

ทุกวันนี้ เราเห็นวงจรอุบาทว์ของคนจน (คนจนที่จนโดยเปรียบเทียบ และจนโอกาส!)
เราอยากให้ความสุขกระจายไปสู่คนจนโอกาสเหล่านี้บ้าง
มันคงเป็นความสุขอีกแนวหนึ่ง ที่ขอเรียกว่า ความสุขในแนวดิ่ง (Vertical Happiness)
เราจะกระจายความสุขให้เป็นความสุขแนวดิ่งได้อย่างไร
ถ้าไม่เอาเรื่องของตัวเองออกไปจากหัวเสียบ้างสักขณะจิต

ข้าพเจ้าจะพยายามระลึกไว้เสมอว่า จะไม่หลงระเริงกับความสุขแนวนอน โดยไม่พยายามหาความสุขในแนวดิ่ง แม้จะเป็นแค่ มนุษย์เงินเดือน ก็ตามที

6 July, 2005
00.02 am.
Khon Kaen

กระโปรง กับ เสื้อ

2005-07-18T05:17:00.000-07:00

หลายวันก่อน เห็นคุณป้าที่หอพัก ตัดแต่งเสื้อผ้าใส่เอง ไม่รู้แกไปเอาเสื้อเก่ามาจากไหน เอามาตัดปกออกแล้วเอาปกมาต่อขยายตรงช่วงตัว และเอว นี่คงเป็นผลิตผลจากการสะสมไขมันไว้ที่หน้าท้อง
เวลามองเห็นก็นึกไปถึงกระโปรงใหม่ (กระโปรงทำงานน่ะ) ของตัวเองที่อยากจะเลาะลูกไม้ออก แต่ถ้าเลาะออกมันต้องสอยชายกระโปรงใหม่หมดเลย เลยหยุดไว้แค่นั้น

ก็ขนาดกระดุมเสื้อหลุด ยังขี้เกียจจะหยิบจับเข็มเย็บผ้ามาเย็บกระดุมใหม่เลย กระนั้นกรณีสอยชายกระโปรงก็อย่าไปหวังซะให้ยาก

พอกลับมาบ้าน ก็เห็นเสื้อที่แม่ตัด แม่ใส่เอง จริงๆแล้วมันเป็นผ้าที่บริษัทขายมอเตอร์ไซค์ยี่ห้อหนึ่งที่ขึ้นต้นด้วยตัว Hให้เจ้าของและพนักงานในร้านใส่
แต่ด้วยฝีมือของคุณนายแม่ สามารถบรรจงออกแบบ ตัดเย็บเสื้อจากผ้าของบริษัทที่ว่าเป็นเสื้อที่ใส่แล้ว ก็มีราศีคุณนายได้อย่างเนียนๆ (ชมแม่ตัวเอง)

เรื่องของกระโปรงคงเป็นกรณีคนรุ่นใหม่ที่ไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่เป็นความสวยงามบนความประหยัด และอ้างว่ามันไม่ถนัด ถ้าเอากระโปรงไปเสียตังค์ให้ช่างทำให้ อาจเรียกได้ว่าสวยงามบนหลักของความ
ชำนาญเฉพาะอย่างที่เรียกว่า “Specialization” แถมยังมองได้ว่าเป็นการกระจายรายได้ และจัดสรรทรัพยากรที่มีประสิทธิภาพ (โดยเฉพาะเวลาในการเลาะ และสอยกระโปรง)

ผิดไหมที่เอากระโปรงไปให้ช่างทำ? คงไม่ผิด ก็เอาเข้าจริงมันก็เป็นเรื่องของการตัดสินใจโดยพื้นฐานของ Cost-Benefit นั่นเอง

ส่วนเสื้อของคุณนาย เป็นตัวอย่างของลูกไม้หล่นไกลต้น เห็นมาตั้งแต่เกิด โตป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าแม่ทำยังไงได้เสื้อหนึ่งตัว

5 July, 2005
10.17 pm.
Khon Kaen

2005-06-27T03:55:00.000-07:00

what happen to my blog?

2005-06-27T03:52:00.000-07:00

2005-06-16T05:32:00.000-07:00

real fan

ว่าด้วยเรื่องการประชุมเชียร์กับ ว๊าก

2005-06-16T02:54:00.000-07:00

กิจกรรมรับน้องมีหลายรูปแบบ แบบบันเทิง แบบเที่ยว แบบว๊ากเกอร์
ประชุมเชียร์แบบว๊ากเกอร์ เป็นกิจกรรมหนึ่งในการรับน้องที่ได้ก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงในช่วงสองสัปดาห์นี้
ในฐานะหนึ่งคนที่ได้สัมผัสประสบการณ์เหล่านี้มาบ้าง (เมื่อ 7 ปีก่อน)
ข้าพเจ้า ไม่รู้สึกต่อต้านว๊ากเกอร์ บางครั้งยังรู้สึกอยากเข้าประชุมเชียร์ อยากร่วมกิจกรรมด้วยซ้ำไป ทำไม
ขอเล่าถึงความทรงจำและสิ่งที่ได้จากกิจกรรม “ประชุมเชียร์แบบว๊ากเกอร์” ทั้งที่คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และ หอพักนิสิตจุฬาฯ หรือ หอซีมะโด่ง ดังต่อไปนี้

ได้รู้จักเพื่อน .................ให้จำชื่อ นามสกุล IDโรงเรียน โรคประจำตัว ของเพื่อนแปดทิศ (เด็กหอก็ต้องเพิ่มคณะ จังหวัด)
ได้ร้องเพลงเชียร์ ............. เอ้า เพลงชุด 5 รอบ ไปจดเนี้อเพลง XXX มา ห้ามมั่ว จดมาไม่ถูก ร้องเพลงเพิ่ม
ได้รู้จักรุ่นพี่ ............... วันนี้ไปหาลายเซ็นรุ่นพี่ปีสี่ มาอย่างน้อย 5 คน ขอแต่ลายเซ็นต์ไม่เอา คุยกับพี่เค้าด้วย แต่ไม่ต้องนินทา
(ก็รู้ ว่าห้ามไม่ได้ .... พี่หล่อนี่หว่า)
ได้ออกกำลังกาย ................... กูไม่น่าอยู่หอเลย วันนี้วิ่งอีกแล้ว ตีห้า ปลุกเพื่อนด้วย ถ้าพรุ่งนี้ไม่อยากอยู่ดึก อย่าให้พี่รอนะน้อง
กับ วันพรุ่งนี้วิ่งกับหอชาย (ตื่นเต้นมากๆ อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ จะได้วิ่งคู่ใครหว่า) อย่าให้พี่อายนะน้อง อย่าลืมแคะขี้ตามาก่อนนะน้อง ตีห้าครึ่งประจำที่ที่ชั้น 2 ระหว่างนั้น ก็ส่ง sig กันไปว่าใครจะไปแล้ว ใครจะมาแล้ว พี่ว๊ากหอหญิงส่ง sig ให้พี่ว๊ากหอชาย ไม่ถึง 5 นาที หอชายจะวิ่งมาเข้าแถวหน้าหอหญิง การทักทาย เริ่มต้นด้วยเพลง “แสงทอง” หอชายขึ้นว่า
“แสงทองสาดส่องขึ้นฟ้า น้องยาอย่านอนตื่นสาย น้องคงนอนหลับสบาย ฝันถึงพี่ยาใช่มั้ย” หอหญิงขึ้นว่า
“แสงทองยังไม่ส่องขึ้นฟ้า พี่ยารีบมาทำไมกัน คงนอนหลับฝันทั้งวัน ถึงฉันหอหญิงใช่มั้ย” หอชายร้องว่า
“พี่ชายมาปลุกน้องยา เพื่อมาขอยาสีฟัน ทรมานมาตั้งเจ็ดวัน ยาสีฟันพี่ก็ลืมเอาติดมา ยาสีฟันพี่ก็ลืมเอาติดมา”
(ถ้าเพลงมันยาวกว่านี้ ก็ขออภัย ข้าพเจ้าลืม ต้องร้องบ่อยๆ)
วิ่งเสร็จก็เจ็ดโมง เจ็ดโมงครึ่ง เข้าแถวหน้าหอหญิงใหญ่ แหงนหน้า ตะโกนขึ้นไปให้ถึงชั้น 13 ว่า ตะโกนตามพี่ว๊าก “พี่ๆ หอหญิงคะ ขอขนมน้องกินหน่อย น้องหิวมาก ขนมปัง ปักกิ่ง ป็อกกี้ มาม่าก็ได้นะคะ แต่น้ำร้อนไม่ต้อง....”
(พี่ๆ บนตึก ก็มีทั้งพี่นางฟ้าที่เตรียมขนมให้น้องๆ กับพี่ใจยักษ์ที่อยากราดน้ำร้อนลงมา โทษฐานที่รบกวนคนจะนอน จริงๆแล้ว มีเพลงร้องด้วย แต่ลืม)
ได้ฝึกการทำงานเป็นกลุ่มและความคิดสร้างสรรค์........หอหญิงแต่ละหอ (แต่ละปีก หรือแต่ละชั้น) ไปแต่งเพลงล้อหอชายมา อย่าเอาไปบอกหอชายนะ อย่าหลง คารม เค้ามาขอ อย่าให้ เค้าร้องแก้ได้ อายเค้านะ กลับจากห้องประชุมเชียร์ ก็ไปซ้อมกันด้วยนะ ร้องเพลงล่มไม่เอา ดำน้ำก็ไม่เอานะ
ได้ฝึกความอดทน (อย่างไม่น่าเชื่อ) ............... ตะคอกเข้าไป (เสียงแหบยังกับเป็ดแท้ง ยังอยากจะแหกปากอีก) เอาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาด่า เช่น กินแรงเหรอ อยากเห็นเพื่อนเหนื่อยเหรอ ไม่สงสารเพื่อนคุณเหรอ ขำอะไรมิทราบ (ขำที่พี่ว๊ากชอบทำตาถลน ตะโกนจนเสียงหายนั่นแหล่ะ มีสมน้ำหน้าด้วยนะ)
ไม่ก็ปิดหน้าต่าง ปิดพัดลม ใครจะเป็นลม ไม่ไหว ให้ยกมือซ้าย ใครเป็นตะคริว ให้ยกมือขวา (ฝ่ายพยาบาลเตรียมแอมโมเนีย พัด ยานวด ส่วนใหญ่เป็นเค้าเตอร์เพน)
ได้ Probation.......... เป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะเด็กหอ ประเภทนอนดึก ตื่นสาย ไปเรียนไม่ทัน รับน้องเสร็จแล้ว ก็ยังติดพัน เพลินกับกิจกรรม เลย ติดโปรซะ top hit ก็ วิศวะฯ วิทยาฯ เทอมสองเอาใหม่ เอาให้พ้นโปร โปรสูงไม่เท่าไหร่ โปรต่ำ (ต่ำกว่า 1.5) เนี่ย มึงเอ๊ย ลากเลือด เพื่อนติวด่วน ไม่ไหว ไม่ใช่ ไม่อยาก ไม่สู้ ก็เตรียมตัวเอนท์ใหม่ตามกติกา

ถ้าทำแล้วมันห่วย มันไม่มีอะไรดี มันทำลายมากกว่าสร้างสรรค์ ไอ้วิธีการนี้มันตายไปแล้ว
ที่ทำให้มันอยู่มาจนป่านนี้ เพราะมันมีคนทำต่อ และมีวิวัฒนาการ ( มีการปรับคำพูด การลงโทษโดยลดระดับความรุนแรงลงมา)
มีคนที่เห็นว่ามันมีเหตุผลอันเป็นการสมควรและอยู่ในขอบเขตที่รับได้
ประชุมเชียร์แบบนี้ ไม่ได้เตรียมแค่วันสองวัน ไม่ได้ทำแค่คนกลุ่มเดียว มีการสนับสนุนจากหลายฝ่าย เช่น
พี่ว๊ากทั้งหลายประชุม ซ้อมเสียง ซ้อมท่าทาง ไว้ผมไว้หนวด ทำหน้าให้มันโหดๆ มาก่อน นอนทีหลัง ต้องประชุมสรุปการแสดงของวันนี้ และเตรียมการแสดงพรุ่งนี้ (ที่มาก่อน นอนทีหลังได้อาจเป็นเพราะ พี่ว๊ากมันเหนื่อยคนละแบบกับน้อง วันๆน้องมันทำหลายอย่างนะโว้ย)
staffs ประมาณ สิบแปดฝ่าย e.g. ฝ่ายสถานที่ ฝ่ายพยาบาล ฝ่ายสอดแนม ฝ่ายกีฬา ฝ่ายน้ำ/อาหาร ฝ่ายอุปกรณ์ (โดยเฉพาะปี๊บ) เครื่องแต่งกาย จิปาถะอย่างไม่น่าเชื่อ
รุ่นพี่ทั้งที่คณะที่เขียนเพลงเชียร์ให้ในสมุดเชียร์ของน้อง รุ่นพี่ที่หอที่ซื้อขนมไปตุนไว้ให้น้อง
อาจารย์ก็ต้องคอย Monitor คอยดู คอยฟัง อยู่เตรียมรับสถานการณ์ที่ทั้งคาดไว้และคาดไม่ถึง

ก็คนอนุญาต กับคนขออนุญาต ก็หันมาคุยกันซะ
มีการกำหนดกติกา พี่ว๊าก ห้ามกระทำการดังต่อไปนี้ ..............
หรือ ตะคอก ก็ให้พอดีๆ ได้ยินแล้ว ทำโทษ ก็ไม่ต้องขนาดเป็นลมเป็นแล้ง
บีบคั้นมากมันไม่ดี คนมันมีจิตใจ มีสภาพจิตใจและการยอมรับที่แตกต่างกัน
ให้มีขอบเขต
ค่อยๆ define ไปว่า กิจกรรมใดไม่ควร เพราะอะไร
กิจกรรมใดควร เพราะอะไร เพื่ออะไร แล้วประเมินด้วยว่าบรรลุวัตถุประสงค์หรือไม่ ต้องปรับไปทางไหน
มันปรับได้ ไม่ได้ยากเย็นเท่าจับสินบน CTX 9000 หรอก
ใจกว้างกันหน่อย คุยกันหน่อย ประสานกันหน่อย

ไอ้ประชุมเชียร์แบบว๊ากเกอร์ของรุ่นพ่อรุ่นแม่มันเป็นยังไง ไม่รู้ (ต้องไปถาม)
7 ปีที่แล้วพอจำความได้ดังที่กล่าว
ปัจจุบันก็เห็นๆ กันอยู่
7 ปีข้างหน้า คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง อันสืบเนื่องมาจากการปรับตัวในวันนี้ หรืออนาคตอันใกล้

คุยกันก่อนน่า..............

ว่าด้วยเรื่องคอนเสิร์ตของคุณปู่ engelburt

2005-06-15T05:09:00.000-07:00

ชื่อของ Engelbert Humperdinck คงคุ้นหูคนรุ่นพ่อรุ่นแม่มากกว่าวัยรุ่นสมัยนี้
แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องแปลกที่วัยรุ่น (ที่มีใครบอกว่าเกิดมาผิดยุค) ได้ฟังเพลง อย่าง Release Me, Quando Quando Quando หรือ love me with all your heart และเกิดประทับใจเสียงของคุณปู่ Engelbert

สนใจมั้ยคะ?

(อย่าถามว่าสนใจเพลง หรือสนใจคนถาม ............. รู้ใช่มั้ยว่าไม่ใช่อย่างแรก)

Part I Introduction

คอนเสิร์ตของคุณปู่ที่ศูนย์สิริกิตติ์ บรรยากาศรอบนอกนั้นหรูหราสมราคา สมสถานเกินความคาดหมาย
แต่งตัวตามบายประสา low income, high taste
แบบประเภทเสื้อยืดไม่ปกไม่รีด กางเกงยีนส์ (ที่มีใครบอกว่าหลวม) รองเท้าเดินรองเท้าวิ่งรองเท้าเที่ยวคู่เดียวกัน
(ที่ใส่ไปแบบงานคอนเสิร์ตจัดแถว Impact Arena, Indoor Stadium Hua Mak, สนามรัชมังคฯ, ศุนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย หรือ หอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยแถวท่าพระจันทร์)
ก็ต้องเดินให้ระวัง ถ้าไปชนคุณนายใส่ราตรีเกาะอกมีผ้าพาดบ่าซ้ายทีขวาที พ่อแม่ที่บ้านจะจามเอา

การแสดงเริ่มเวลา ประมาณ 3 ทุ่ม ก็ไม่ทราบหรอกว่าจะมีการเชิญบัตรวีไอพี 5,000 บาท เข้าไปชมการเดินแฟชั่นโชว์ และจิบเครื่องดื่ม ไปถึงตั้งแต่ 1 ทุ่ม ก็เป็นอีกแนว

Part II Performance of the Show

ว่าด้วยเรื่องธรรมดา คือ เสียงร้องดี ดนตรีเจ๋ง แสงสีสวยงาม อืม ธรรมดาใช้ได้
ว่าด้วยเรื่องไม่ธรรมดา คือ การแสดงทั้งหมดเป็นเวลา 1 ชั่วโมงครึ่งนั้น ช่างเป็นเวลาที่มีพลังดึงดูด และน่าติดตาม
การเสพการแสดงครั้งนี้ เป็นเวลาที่สั้นโดยเปรียบเทียบ แต่เป็นการเสพรู้สึกอิ่มโดยเปรียบเทียบเช่นกัน
(ที่กล่าวข้างต้น ภายใต้เงื่อนไข Free of Charge Ticket)

นี่แหล่ะ มืออาชีพ

ข้าพเจ้าได้มีโอกาสสัมผัสเก้าอี้คอนเสิร์ตสนนราคาประมาณ 2,500 บาทก็เมื่อคืนนี้เอง
เป็นวาสนาน้อยๆ ของคน low income, high taste

Part III Special Thanks

ขอขอบคุณสองพี่น้อง มิ้นท์ & กิฟท์ สำหรับเก้าอี้ที่ได้ไปนั่งมา
ขอบคุณพ่อและแม่ที่เป็นสปอนเซอร์ข้าวต้มวัดบวร
ขอบคุณพี่ยกที่หอบหิ้วไปส่งถึงอโศก

hello

2005-05-26T00:11:00.000-07:00

hello